Magia leczniczych diet

Lecznicze diety nie są wymysłem współczesnej medycyny. Już starożytni wiedzieli co jadać, aby pokonać choroby i cieszyć się zdrowiem.

W starożytnym Egipcie na dolegliwości wątroby zalecano cykorię, na złą krew kwiaty irysów, a na zapalenie okrężnicy – koper. Grecką i rzymską dietetykę zdominowała „teoria humorów”, która podzieliła produkty na „gorące” i „zimne”.
Podział ten przetrwał do dzisiejszych czasów, ale często klasyfikacja ta różni się w zależności od części świata.
Zimna jest wołowina, ogórki, wszystkie zboża, gorące są baranina i cukier, a także suszone warzywa. W Indiach zimny jest cukier, a ryż gorący. W Malezji ryż jest z kolei obojętny. Nadmiar „zimnego i wilgotnego humoru” u chorego starano się zmniejszyć podając mu potrawy suche i gorące. Teoria humorów przywędrowała też do Chin. Imbir, pieprz, mięso i krew uważano za gorące, a zielone warzywa za zimne. Ideałem medycyny chińskiej jest zachowanie równowagi między Jin i Jang, a większość artykułów spożywczych należy do jednej bądź drugiej kategorii.

Święte zioła
Aurą magii i świętości otaczano od wieków zioła. Zapiski na papirusach i ścianach grobowców świadczą, że już w starożytnym Egipcie wierzono w ich magiczną i leczniczą moc.
Najsłynniejszymi zielarzami starożytnej Grecji byli Chejron, Asklepios i Hipokrates. Centaur Chejron miał uprawiać zioła na potrzeby lecznicze, heros Asklepios uznany później za boga – uzdrowiciela był jego uczniem, ale tylko Hipokrates był postacią całkowicie realną.
Wiadomości o uprawianiu i stosowaniu roślin leczniczych znajdziemy także w Biblii. W średniowieczu wiedza o ziołach była zarówno domeną czarownic, jak i duchowieństwa. Zioła zbierali zakonnicy, często sankcjonując wiedzę o nich autorytetem religii.