Klątwa teściowej

A A A

Autorem tekstu jest Maria Prońska

2012-02-21

Dopiero gdy wyjechała na drugi koniec kraju, Oldze zaczęło się lepiej powodzić, a w jej rodzinie znów zagościło szczęście.

Olga poznała Krzysztofa u znajomych. Od razu jej się spodobał. Był przystojny, ale nie to było najważniejsze. Najbardziej ujął ją serdecznością i ciepłem.
- Chciałabym mieć takiego męża – pomyślała, ale szybko wróciła do rzeczywistości. – Przecież go wcale nie znasz – dodała w myślach. Krzysztofowi też wpadła w oko i już tego samego wieczora zaprosił ją na randkę.
Dalej sprawy potoczyły się szybko.

Okazało się, że świetnie się rozumieją i najzwyczajniej na świecie po prostu im ze sobą dobrze.
Nie wahała się, gdy Krzysztof poprosił ją o rękę po pół roku od chwili, gdy się poznali.
– Zakochałam się, oboje pracowaliśmy, na co więc miałam czekać – wspomina. Nie przewidziałam jednego, że moim największym wrogiem stanie się jego matka.
Na początku nic nie zapowiadało tego, co nadejdzie. Chociaż nie był jedynakiem, miał jeszcze brata i siostrę, to właśnie on był oczkiem w głowie teściowej.
Nie dziwiła się zresztą temu: Krzyś najbardziej ze wszystkich dzieci troszczył się o matkę. Co prawda czasami denerwowało ją, że jest na każde jej żądanie, ale pomyślała, że z czasem, jak będą dłużej ze sobą, sytuacja się zmieni. I matka przestanie go obciążać swoimi sprawami, i Krzysztof będzie umiał jej odmówić.

Olga nie chciała stawiać ultimatum, tym bardziej, że sama wkrótce urodziła syna i rozumiała, jaką miłością matka obdarza dziecko. Z przykrością zauważała jednak, że ani ona, ani jej wnuczek nie są dla niej ważne. W jej sercu było tylko miejsce dla syna.
– Chcieliśmy zarobić na mieszkanie i oboje zdecydowaliśmy, że Krzysztof wyjedzie za granicę do pracy – mówi. Tego dla teściowej było za dużo. Obwiniała mnie, że to moja pazerność spowodowała, że musiał wyjechać tak daleko i ona nie może go widzieć. Przestała się do mnie odzywać, nie odwiedzała wnuczka. Ja byłam tą złą kobietą, która zabrała jej ukochanego syna.

- Tymczasem z Krzysztofem zaczęło dziać się coś niedobrego. Zaczął się skarżyć na silne bóle mięśni, które dopadały go w nocy. Nie mógł spać, nie mógł pracować, bo ból uniemożliwiał mu normalne funkcjonowanie.
Musiał wrócić do Polski, bo przecież w takim stanie nie mógł przecież pracować. Po powrocie zaczęliśmy chodzić na badania do lekarzy, ale żaden nie mógł rozpoznać, co mu jest. Ból nie przechodziły, a on czuł się coraz gorzej.

Byłam u kresu sił: małe dziecko, chory mąż i brak środków do życia. Gdyby nie moja mama i koleżanki, nie wiem, jak by się to skończyło. Jedna z nich namówiła mnie, abym poszła do wróżki. To co usłyszałam, przewróciło moje życie do góry nogami.
Wróżka powiedziała, że ktoś rzucił urok na naszą rodzinę. Osoba ta chciała, aby to mnie stało się coś złego, ale nie przewidziała, że czary rzucone w złej wierze obrócą się przeciwko niej i dotkną najbliższej jej osoby.
– Nie, to niemożliwe! – pomyślałam w pierwszej chwili, ale później zaczęłam wszystko, co wydarzyło się układać w głowie.
Wróżka poradziła mi, aby wyjechała jak najdalej od teściowej. Najlepiej, aby rozdzieliła was woda – to były jej słowa.

Olga nie powiedziała Krzysztofowi o tym, co usłyszała od wróżki. – Nie chciałam robić mu przykrości – wspomina.
Myśl ta nie dawała mi jednak spokoju i postanowiłam, że musimy wyjechać za wszelką cenę. W tym czasie zmarł brat ojca, a jego żona została sama w dużym domu. Zaprosiła mnie do siebie, a ja zdecydowałam się do niej przeprowadzić.
Krzysztof nie chciał się najpierw zgodzić, ale z czasem uległ.
Jest nam razem dobrze: kochamy się i wspieramy. Tylko teściowa przestała się do nas odzywać, nie widuje wnuka. Czasami jest mi jej po prostu ogromnie żal.

Tagi: klątwa | teściowa | małe dziecko | choroba

oceń