Miłosne obyczaje

Nasi przodkowie co prawda Walentynek nie obchodzili, ale porywy serca nie były im przecież obce. Czy kochali goręcej niż współcześni mężczyźni – trudno nam ocenić. Ale na pewno częściej, aby zdobyć serce wybranka czy wybranki, uciekano się do czarów.

Najwięcej miłości w dawnej Polsce swój początek miało w karnawale. Zabawy, bale i kuligi to był najlepszy czas, aby pokazać pannę w towarzystwie. Nic dziwnego, że niektóre czekały na tę okazję cały rok. Tym bardziej, że jak mawiano, pannie, która nie znalazła w karnawale narzeczonego, mogło grozić staropanieństwo co najmniej do przyszłego roku. Niegdyś małżeństwa kojarzyli rodzice, a rzeczywiste uczucia samych zainteresowanych były sprawą drugorzędną. Największym sukcesem ówczesnej białogłowy było zawarcie dobrego małżeństwa, a jeśli przy tym odnalazła miłość, mogła mówić o prawdziwym szczęściu.

„Krokodyla daj mi luby”
Obowiązkiem panów było obdarzanie wybranek swojego serca upominkami. Nic dziwnego, że w „Zemście” Aleksandra Fredry, jedna z bohaterek, Klara chcąc pozbyć się natrętnego wielbiciela zażądała, aby dał jej w prezencie krokodyla. Ten oczywiście prośby nie spełnił, a prezenty mile widziane przez dziewczęta były zdecydowanie bardziej prozaiczne. Przyjechanie do panny z pustymi rękami mogło bowiem uchodzić za brak kindersztuby. Kawalerowie wręczali swoim wybrankom przede wszystkim cukierki, czekoladki i kwiaty, ale także jedwabne szale czy drogocenną biżuterię. Pannom przesyłano też miłosne strofy, w których zakochany mężczyzna chwalił urodę i wdzięk swojej oblubienicy. Taki miłosny list był subtelny i stanowił raczej wyraz grzeczności niż gorących uczuć. Prawdziwa liryka miłosna swój rozwój przeżywała w czasach baroku, chociaż pod oknami naszych panien raczej serenad nie wykonywano. Nasi przodkowie nad miłość platoniczną przedkładali bowiem miłość cielesną.